دیدهء خونبار

ای میهن ای، امید دل بینوای من

کشتی من ، کرانهِ من ، نا خدای من

در تار و پود و رگ رگ جانم هوای توست

ای شعر من، ترانهِ من، ای صدای من

اشکم روان ز دیده خونبار شامها

ای مهر تو نهفته درین های های من

سوزی میان آتش و میسوزم از غمت

تا هفت آسمان برسد شعله های من

ای من فدای سینهِ صد پاره ات شوم

کانجا فتاده پیکر باب و نیای من

آلو ده اند دامــــــــــــــــن پاک ترا بخون

ای ابتدای هستی من انتهای من

بیگانگان بحالت ما رحــــــــــــــــم آورند

راهِ جفا به پیش گرفت آشنای من

بشنو تو از دیار غربت و آوارگی د می

فر یاد های تلخ من و ناله های من

روزی رسد که بوسه زنم آستــــــــان تو

بر حال من  چو رحم کند کبریای من

سلطان هفت کشورم آنگه که با تو ام

                                            بی تو  شکسته بال من و بسته پای من