بدخشان من

دوکتور ( سوریان )

بدخشان من! شيره جان من!

شیرهِ جان من !ای بدخشان من!

غرور من و عزت و شان من

تو میراثِ پاک،  نیاکان من

به زيباک و پامير و يمگان قسم

ببام جهان ! ملک واخان قسم

به کشم و به خاش و به ارگوی تو

به درواز و جرم و به شغنان قسم

بود مهر تو، در دل و جان من

بدخشان من! شيره جان من!

شیرهِ جان من ! ای بدخشان من!

که شهر بزرگت، بهار منست

بهارک زمين، لاله زار منست

که وردوج وزرديو و اشکاشمت

غرور من و افتخار منست

همش همچو گلها بدامان من

بدخشان من! شيره جان من!

بنازم به پارينه خمچان  تو

به آبادِ فیضِ ، بدخشان تو

به ارغنجخواه و درايم زمين

بنازم به راغ و به خواهان تو

فدايت سرو هم تن و جان من

بدخشان من! شيرهِ جان من!

به جیحون ، به دریای آمو بگو!

بدان کوکچهِ مستِ، بدخو بگو!

به آن چشمه ساران پاک وشفاف

که ره ميبرندی به هر سو بگو!

فدای شما هم تن و جان من

بدخشان من! شيره جان من!

بدامان تو خفته فرزانگان

غياثی و مخفی، بزرگ زمان

دليری چو (يمگی) ، سر سروران

به ميدان عزت، جهان پهلوان

فدای تو گردد تن و جان من

بدخشان من! شيره جان من!

بود لعل تو،  شهره اندر جهان

ز لاجورد تو، رنگ گرفت آسمان

به کهسار ودشتت، دوان آهوان

به هر بيشه ات، خفته شير ژيان

فدايت شوم ، ای بدخشان من

بدخشان من،  شيرهِ جان من

شبانگاه که شوق دعا میبرم

دو دستم به سویی خدا میبرم

به یاری یزدان و عزم متین

شکوه ترا، هر کجا میبرم

خدایا تویی ، مالک جان!

زغمها رها کن! بدخشان من!

صدا میزنم،  من زبام جهان

کنم نام تو شهره، تا بیکران

شکوه و جلال تو افزون شود

بکامت بچرخد زمین و زمان

تویی یاد گارِ، نیاکان من

زیوچی وهون و تخاران من

بدخشان من ، شیرهِ جان من!

شیرهِ جان من ! ای بدخشان!