کوچ زمستان

                                                                     دوکتور (خاکساری)

تو میروی چو جغد به ویرانهِ دیگر

آتش زنی به خرمن پردانهِ دیگر

با کوله بار عقده ها و گرانبار کینه ها

ویران نمای خانه و کاشانهِ دیگر

تا بر کنی ز بیخ درختان سبز باغ

یکدست بر کلنگ داری و یکدست بر تبر

چون آتشی بسوز بهر جا که میروی

تک خرمن امید و خوشیهای هر کسی

چون این سرشت توست ، گنهگار نیستی

گژدم ز نیش خویش نیاساید از کسی

یادم نمیرود ، هر گز نمیرود

شبها انیس خاطر من اشک شور بود

سر میکشید ولی ببام فلک خنده هایتان

یک عمر رنج دیدم و آزار دیده ام

من برده ام شکایت خود بر خدایمان

تو همچو فصل سرد زمستان سفر نما

با تند باد کینه و سرمای عقده ها

بر سینه ها فگندهِ یخپاره های یاس

افشاندی برف نفرت و اندوه ببام ما

اما بیاد دار!

این کشتزار سوخته سرسبز میشود

دهقان پیر روز گار بسی آبدبده است

بس تند باد کینه و طوفان عقده ها

زهر ستیزه های مداوم چشیده است

رورو تو راهِ خویش بیگیر و بیا دار

آنگاه که آفتاب گرم محبت طلوع کند

یخپاره های یاس همش آب میشود

چون چشمه های مهر بجوشد ز سینه ها

گنداب های عقده به مرداب میروند

مردابهای کینه و خود بینی و حسد

میراثهای کهنهِ نا دیدگی و جهل

خشکیده میروند.

تک تک شگوفه های باور و یکرنگی و امید

که عمری ز بیم سیلی سوزان باد جهل

درتنگنای منجمد سینه هایمان

خوابیده همچو نبض زمان در دل زمین.

سر میکشند با ز بگلزار سینه ها

آنگاه من:

یک یک گیاهِ هرزهِ دست پروردهِ ترا

جهل و غرور و کین و حسودی نا بجا

کاندر زمین باور ما کشت کردهِ

با داس مهر و دست خرد میکنم درو

سوزم به شعله های باور و خاکش دهم بباد

گندم بکارمش دو باره و گندم کنم درو